Ratni zločinci kao medijske zvijezde

Ratni zločinci kao medijske zvijezde

Ratni zločinac je osoba koja izaziva najdublje gnušanje u svakom čovjeku, ali u Srbiji to nije slučaj, piše autor.

Ratni zločini spadaju u red najtežih krivičnih djela koja čovjek uopšte može da počini. Kao što piše Stiven R. Ratner u Leksikonu ratnih zločina: “Pojam ratni zločini evocira u svijesti niz zastrašujućih slika – koncentracione logore, etničko čišćenje, egzekucije ratnih zarobljenika, silovanje, bombardovanje gradova…” Samim tim, ratni zločinac je osoba koja izaziva najdublje gnušanje u svakom čovjeku, ili bi bar tako trebalo da bude. Međutim, u Srbiji to nije slučaj.

Prije par dana predsjednik Srpske radikalne stranke Vojislav Šešelj u Narodnoj skupštini Srbije zatražio je od odlazećeg predsjednika Srbije Tomislava Nikolića da pomiluje Zvezdana Jovanovića, osuđenog ubicu Zorana Đinđića. To mu nije bilo dovoljno, već je nastavio u istom stilu, tražeći pomilovanje svih Srba koji su osuđeni za ratne zločine, navodeći kao ključni argument za svoj zahtjev “saznanje” koje spada u domen uvijek popularnih teorija zavjere – da je “kompletno Tužilaštvo za ratne zločine bilo u rukama američke ambasade”.

Ideologija zahrđale kašike

U svijetu Vojislava Šešelja Srbi ne mogu da budu zločinci, odnosno ubijanje žena, djece, staraca i nenaoružanih civila ne može se smatrati zločinom jer se vrši u ime velikog nacionalnog cilja koji opravdava sva sredstva. Nije nikakvo čudo što Šešelj pruža (ne)moralnu i političku podršku ratnim zločincima, jer se radi o njegovim kolegama, samo što je on imao više sreće, pa se izvukao pred Haškim tribunalom. A još manje se treba čuditi što se govori u odbranu masovnih ubica drže u Skupštini Srbije, ako se sjetimo da je tu instituciju još 2007. godine Aleksandar Vučić, u to vrijeme poslanik SRS, proglasio sigurnom kućom za Ratka Mladića. U međuvremenu je Vučić malo revidirao stavove, ali zato Šešelj doslijedno brani ideologiju zahrđale kašike.

Sedmicu dana prije nego što je Šešelj u parlamentu recitovao “Tražim pomilovanje” (prerađenu verziju za post-genocidnu Srbiju), dnevni list Večernje novosti objavio je u dva nastavka mega-intervju sa Radovanom Karadžićem, ratnim vođom bosanskih Srba osuđenim na 40 godina robije. U najavi za intervju nema ni riječi o tome da je Karadžić proglašen krivim za genocid, zločine protiv čovječnosti, ubistva, teror, istrijebljenje, napade na civile, progone i deportacije, ali se zato intervjuer Dragan Vujičić odao lirskim izlivima opisujući Karadžićevo hapšenje: “Tog 30. jula 2008, poput imena njegovog poznatog romana, mediji su bilježili čudesnu hroniku noći tokom koje je najtraženiji bjegunac, sa djelima Dostojevskog i Šekspira u prtljagu, isporučen Hagu”.

Poruka je jasna – čovjek koji tegli sa sobom djela književnih klasika nipošto ne može biti ratni zločinac. Karadžić je tek nedužni pisac i intelektualac osuđen na pravdi boga od nekih bjelosvetskih sudija koji nemaju nimalo razumijevanja za srpske težnje ka proširenju teritorija uz pokoje usputno etničko čišćenje, genocidčić i konc-logorovanje. Raspričao se Radovan, pa ne zna za dosta, sve pravdajući sebe, proglašavajući Srbe žrtvama uvijek i svuda, bacajući drvlje i kamenje na Zapad, Hrvate i Bošnjake, optužujući za rat u Bosni sve osim sebe i sopstvenih saradnika.

U intervjuu sve vrvi od “tvrdog srpstva”, “holbrukovanja” (što, po Karadžiću znači – obećati, pa ne ispuniti obećanje), Haga koji je “razjareni bik” (što je varijacija na metaforu “Haški Minotaur” koju je inaugurisao Kosta Čavoški), “termovizije” kojom su ga pratili zli stranci, odbrane “cijele srpske stvari” i sličnih – kako bi rekao Konstantin Kavafi – zvučnih banalnosti. Rečeno kolokvijalnim jezikom – Karadžić laže, pa se bogu moli. U toj raboti mu zdušno pomaže novinar “sugestivnim” pitanjima u vidu konstatacija: “Mnogi vas u RS smatraju čovjekom koji je sačuvao Srpstvo…”

Na to se Karadžić nadoveže desetercem, konstatujući da su Srbe gusle i narodna epika sačuvali da “ne nestanu kao biće”. A onda se jave i čitaoci da podrže ubicu, da mu se zahvale što i u ševeninegenskom zatvoru “brani Srbe i Srbiju”, mada se na sudu utvrđuje isključivo individualna krivična odgovornost, ali eto, ima ljudi koji iz nekih navodno patriotskih razloga vole da čitav narod poistovijete sa zločincima. Na kraju jedan lirski raspoloženi komentator sve zapečati stihom: “Radovane, da te nije bilo srpsko bi se salomilo krilo”. Ukratko – zločinačka idila u Večernjim novostima.

Čvrsto srpstvo Biljane Plavšić

Pominje Karadžić u intervjuu i Biljanu Plavšić za koju kaže da je bila “čvršća u srpstvu od svih nas”. Pod tom čvrstinom vjerovatno se podrazumijeva njena čuvena izjava: “Srba ima 12 miliona, neka ih šest miliona pogine. Opet će ona druga polovica uživati u plodovima rada i borbe”. A možda se ta čvrstina srpstva bolje ogleda u drugoj izjavi Biljane Plavšić: “Ja bih najviše voljela da istočnu Bosnu očistimo, nemojte da me neko uhvati za riječ, pa da misli da govorim o etničkom čišćenju. Oni su nam jednu sasvim prirodnu pojavu podmetnuli pod taj naziv etničko čišćenje i okvalifikovali to kao ratni zločin”.

Najzad da saznamo u čemu se sastoji to famozno srpstvo – u posmatranju etničkog čišćenja kao prirodne pojave i spremnosti da se žrtvuje polovina sopstvenog naroda, u uvjerenju da ljudski život ne vrijedi ama baš ništa, da su ljudska bića samo pogonsko gorivo u velikoj ubilačkoj mašini nacionalizma. Šest miliona ljudskih bića manje-više – i nije neka razlika, tako glasi osnovni aksiom više genocidne matematike. Ako je to srpstvo i ako je to patriotizam, dobrovoljno se proglašavam izdajnikom.

Sedmicu dana prije Karadžićevog intervjua i Biljana Plavšić je imala svojih pet minuta slave. Sedmičnik Newsweek objavio je veliki razgovor sa ratnom zločinkom pod bombastičnim nadnaslovom “Ekskluzivna ispovijest Biljane Plavšić”. Intervjuer Bojan Karović pohvalio se da je razgovor umjesto planiranih sat vremena potrajao više od pet sati, a opet nije sve rečeno, “jer Plavšićeva je značajan svjedok historije i njena priča se ne može lahko spakovati na nekoliko novinskih stranica”.

Zamislimo hipotetičku situaciju da, recimo, Hajnrih Himler nije izvršio samoubistvo, već mu je suđeno i nije dobio smrtnu već zatvorsku kaznu, da je priznao krivicu, odslužio robiju, izašao na slobodu, potom sopstveno priznanje proglasio lažnim, a onda mu dođe neki njemački novinar da ga intervjuiše i predstavi ga kao “značajnog svjedoka historije”. Ono što se drugdje ne može čak ni zamisliti, kod nas je surova realnost.

Ređaju se medijski prilozi o ratnim zločincima, ekskluzivni intervjui s masovnim ubicama pune stranice štampe, traži se njihovo pomilovanje u najvišem zakonodavnom organu države, a mediji potom to prenose kao najnormalniju vijest, bez ikakve kritičke distance. Slave se rođendani Ratka Mladića, patrijarh prima Momčila Krajišnika, Veselin Šljivančanin gostuje na tribinama Srpske napredne stranke, oni koji su pobili na hiljade nedužnih ljudi proglašavaju se herojima i braniteljima srpstva.

Svi ti skandalozni događaji koji jasno pokazuju da živimo u društvu u kojem je etika najveća od svih tuđica – pune medije i postaju udarne vesti. Ni urednici, ni novinari, a ni publika ne vide u tome ništa problematično. Što je najgore, ubice uživaju veliku popularnost, podižu tiraž i povećavaju čitanost. Ratni zločinci su u Srbiji medijske zvijezde, imaju status selebritija i prijete da pomrače slavu golišavih starleta, razgaćenih pjevaljki i gologuzih manekenki. Od obične pornografije kod nas je popularnija samo pornografija smrti.

Piše: Tomislav Marković, Al Jazeera

 

(MiruhBosne)

Previous Saniteks na putu da postane vodeći proizvođač medicinskih sredstava u regiji
Next Hrvati neumorni u izmišljanju novih riječi: Među nagrađenim riječima i one smišljene od strane šestogodišnje djece

You might also like

RIJEČ

Crnadak i Vukanović: Stranci su na strani Dodika

Gosti današnjeg izdanja Rezimea (FTV) bili su Igor Crnadak, šef Kluba PDP u NSRs-u, i Nebojša Vukanović, lider Pokreta za pravdu i red i zastupnik u NSRs-u. Kada je riječ

RIJEČ

Istina je toliko daleka da Srbiji nema spasa

Piše: Snežana Čongradin Bilo je to prije skoro 25 godina. Kada je zločinac po imenu Novak Đukić, komandant Taktičke grupe Ozren, Vojske Republike Srpske, naredio artiljerijskom vodu da granatira grad

RIJEČ

“Da biste se složili s ovim i gledali etničko čišćenje uživo na Instagramu, morate misliti da smo podljudi i da Zapad već jako dugo provodi tu demonizaciju i dehumanizaciju.”

Pjevač Saint Levant: Zapad demonizira Palestince Marwan Abdelhamid, palestinski umjetnik sa sjedištem u Kaliforniji, poznatiji kao Saint Levant, oštro je osudio Zapad zbog tretiranja Palestinaca kao “podljudi”. Opisujući osjećaje očaja