Predsjednica Skupštine Srbije Ana Brnabić izjavila je danas da se nada da će Izrael i Srbija nastaviti da jačaju svoje prijateljstvo i saradnju u svim oblastima – ekonomiji, kulturi, sportu i nauci.
Brnabićeva je u Jerusalimu, poslije sastanka sa Amirom Ohanom, predsjednikom izraelskog parlamenta, Kneseta, rekla da su Srbi i Jevreji uvijek stajali zajedno.
”Naše prijateljstvo i politički odnosi, kao što ste rekli, datiraju još odavno. Srpski i jevrejski narod su uvijek stajali jedan uz drugi i mnogo su stradali, naročito tokom Drugog svjetskog rata. Moramo se pobrinuti da svijet to nikada ne zaboravi i da ne dođe do revizije hitorije, već da se Holokaust pamti”, rekla je Brnabićeva, prenosi Tanjug.
Brnabić se nije na tome zaustavila.
Predsjednica Skupštine Srbije izjavila je danas da je sramota što blokaderi pokušavaju da predstave Srbe kao genocidni narod, a Republiku srpsku kao genocidnu tvorevinu posebno imajući u vidu da, kako je navela, jedan Izrael kaže da u Srebrenici nije bilo genocida.
“Ako postoji narod i zemlja koji treba da se pitaju o tome šta je genocid, onda su to Izrael i jevrejski narod. A oni su jasno i nedvosmisleno, čak i time što nisu glasali za rezoluciju o Srebrenici u Generalnoj skupštini Ujedinjenih nacija, rekli da je to bio zločin, užasan zločin, masovni zločin, ali ne može da se definiše kao genocid”, rekla je Brnabić novinarima u Jerusalemu, gdje boravi u dvodnevnoj posjeti.
Na pitanje da prokomentariše politiku koju zastupaju blokaderi po kojoj su Srbi genocidan narod, a istovremeno žele nasilnu smjenu vlasti i pozivaju na smrt predsjednika Srbije Aleksandra Vučića, Brnabić je naglasila da sramotu blokadera i svih ostalih koji pričaju da su Srbi genocidni i koji žele da nametnu Srbima taj teret genocida, čini većom to što Izrael i jevrejski narod jasno kažu da genocida nije bilo. – prenose mediji u Srbiji njenu izjavu.
Prozivke na račun ‘blokadera’, zapravo i nemaju nekog osnova, osim jeftinog pokušaja diskreditacije u tamošnjoj javnosti. I oni koji mjesecima vode proteste protiv Vučićevog režima, ne odmiču odveć od ukorijenjene velikosrpske politike.
Slične izjave oko genocida nad Bošnjacima – sudski dokazanog u mnogobrojnim slučajevima pred međunarodnim i domaćim pravosuđem (i ne samo u Srebrenici) – suvišno je komentarisati!
Ono na što se režim u Srbiji pokušavao ‘zakačiti’, jeste lobiranje da se prošle godine ne usvoji Rezolucija o genocidu u Srebrenici u GS UN-a. I to je bilo bez uspjeha! Danas je upriličena prva komemoracija Međunarodnog dana sjećanja na genocid u Srebrenici u sjedištu Ujedinjenih nacija u New Yorku
UN obilježava 30 godina od genocida u Srebrenici – Svijet je zakazao pred narodom Srebrenice
U nastavku donosimo dio teksta Krv i čast Srbije. Odnosi se na raniju izjavu Brnabićke o vječitom prijateljstvu dva naroda…
Tamara Kaliterna je autor, izdanje – helsinška povelja, januar – februar 2009.
– Prema podacima beogradske Jevrejske opštine, najviše Jevreja iz Srbije skončalo je u logoru “Topovske šupe“ u beogradskom naselju Voždovac, koji je jedini u Evropi patentirao naziv “jevrejski”. Od 8. do 12. decembra 1941. u njemu su se našli gotovo svi Jevreji iz Beograda, a ubijali su ih od marta do maja 1942. godine. Ubijeno je oko 8000 Jevreja. Voždovac nije pripadao NDH.
Predsjednik Saveza jevrejskih opština Aleksandar Nećak kaže: “Poslije Drugog svjetskog rata nestalo je 86 procenata jevrejske populacije koja je prije rata živjela u Srbiji”.
U Beogradu je patentirana i gasna komora, kamion “dušegupka”, u kome su Jevreji sa Sajmišta gušeni do Jajinaca gdje su ih bacali u spremne rake. U Jajincima
je sahranjeno oko 68.000 ljudi. Do sredine maja 1942. istrijebljene su jevrejske porodice u Srbiji.
”Efikasnost” i “ekonomičnost” ubijanja Jevreja u putujućoj gasnoj komori u Srbiji pohvalili su Hitlerovi operativci na konferenciji na jezeru Vanze početkom 1942.
Na Sajmištu je bilo i 7000 djece i žena logoraša. Od ovih zatočenika preživio je svaki sedmi. U junu 1942. raportiralo se u Berlin: Serbien ist Judenfrei. Beč, u koji su njemački vojnici umarširali u martu 1938. sačuvao je Jevreje do oktobra 1942, a Berlin do maja 1943.
Prije Drugog svjetskog rata oko 48.000 Jevreja živjelo je u Bugarskoj, njemačkoj saveznici, a kraj rata je doživjelo oko 50.000, među kojima i Jevreji iz Srbije.
Kada je prva grupa Jevreja trebalo da ode u poljski konc-logor, mitropolit Kiril je u Plovdivu upozorio da će, ako počne deportacija, on i sveštenstvo leći na šine da zaustave transport. Sinod Bugarske pravoslavne crkve je apelovao na vladu i cara Borisa III da ne saučestvuju u genocidu Jevreja. U proljeće 1943. poslanici, akademici, sportisti, članovi Pen kluba, Unija ljekara i istaknute ličnosti usprotivili su se da se Jevreji isporuče nacistima. Boris III je Jevreje-muškarce starosti od 18 do 45 godina oterao u radne logore, a saveznicima objasnio da Jevreji, kao bugarski podanici ne mogu u vrijeme rata biti transportovani izvan granica carstva mu.
U fašističkoj Italiji preživjelo je 80 odsto Jevreja.
Kralj Kristijan je izjavio da će on biti prvi građanin okupirane Danske koji će vezati “jevrejsku traku”. Kad je Berlin od Danaca tražio da otpuste Jevreje iz javnih službi, rečeno je
da takvih ima samo 31. U Danskoj je živjelo 6500 Jevreja, a još oko 1400 Jevreja iz Rajha pobjeglo je Dansku.
