Na današnji dan 1995. kod Trnova su kukavički i uz uvrede strijeljani zarobljeni srebrenički Bošnjaci, grupa od njih šest, među njima i dvojica maloljetnika. Izvšioci ovog neljudskog čina sve su snimali, a bili su to pripadnici srbijanske jedinice ‘Škorpioni’. Njihovi nadređeni, decenijama kasnije osuđeni su u jednoj od najbitnijih presuda koje se tiču genocidnog rata protiv Bosne i Bošnjaka – vođenog izvana!
U nastavku prenosimo tekst objavljen na sajtu Autonomija, 31. maja 2026.
Stanišić i Simatović: Presuda o kojoj se namjerno šuti, jer je dokazala da je Srbija učestvovala u ratu u Bosni i Hercegovini i Hrvatskoj
Konačna presuda izrečena je na današnji dan, 31. maja 2023. godine. Time je zvanično završen najduži sudski proces u historiji Haškog tribunala, koji je trajao puna dva desetljeća.
“Ovo pokazuje da se nije radilo o građanskom ratu, nego o međunarodnom sukobu u kojem su veliku ulogu igrala politička rukovodstva susjednih zemalja”, izjavio je Serž Bramerc, nekadašnji haški glavni tužilac, nakon osuđujuće presude nekadašnjim čelnicima Resora državne bezbjednosti (RDB) Srbije Jovici Stanišiću i Franku Simatoviću pred Međunarodnim rezidualnim mehanizmom u Hagu, nasljednikom Međunarodnog krivičnog suda za bivšu Jugoslaviju (MKSJ, Haški tribunal).
Ta, konačna presuda, izrečena je na današnji dan, 31. maja 2023. godine. Time je zvanično završen najduži sudski proces u historiji Haškog tribunala, koji je trajao puna dva desetljeća. Obojica su osuđena na po 15 godina zatvora.
Uloga RDB Srbije u slučaju Stanišića i Simatovića, o kojima se ovih dana u javnosti isključivo govori u kontekstu njihovog eventualnog prijevremenog puštanja na slobodu, ključna je za dokazivanje direktne povezanosti zvaničnog Beograda sa ratnim dešavanjima u Bosni i Hercegovini i Hrvatskoj.
Prema nalazima Tribunala, uloga RDB-a ogledala se u logističkoj i finansijskoj podršci, jer je utvrđeno da su srpske državne službe bezbjednosti bile integralni dio ratnih operacija kroz pružanje logistike, finansiranja i obuke. Presuda se odnosi i na kontrolu navodnih paravojnih formacija,jer je direktno povezala vrh srpske RDB sa jedinicama kao što su „Arkanovci“, “Crvene beretke“ i “Škorpioni”.
Jedan od najvažnijih zaključaka suda jeste da ove takozvane paravojne formacije nisu bile grupe „nekontrolisanih dobrovoljaca“, već su djelovale kao dio šireg državnog aparata Srbije. RDB je preko ovih jedinica bio uključen u operacije koje su za cilj imale etničko čišćenje na teritorijama BiH i Hrvatske. Pritom, Služba nije pružala samo tehničku pomoć, već i komandnu podršku snagama koje su vršile zločine na terenu.
Dakle, dokazano je da su “Arkanovci” (Srpska dobrovoljačka garda), “Škorpioni” i Jedinica za specijalne operacije, poznatija kao “Crvene beretke” bile pod kontrolom Službe državne bezbjednosti Srbije.
Značaj ovog slučaja leži u tome što su Stanišić i Simatović prvi visoki funkcioneri srpskih službi bezbjednosti koji su pravosnažno osuđeni za zločine u Bosni i Hercegovini i Hrvatskoj, čime je i de facto dokazana duboka umiješanost bezbjednosnih struktura Srbije u ove ratove. Nasuprot zvaničnom narativu da “Srbija nije bila u ratu”.
Hronologija
U seriji hapšenja koja su uslijedila neposredno nakon ubistva premijera Srbije Zorana Đinđića, nakon što je proglašeno vanredno stanje i pokrenuta policijska akcija “Sablja”, privedeni su i bivši šef RDB-a Jovica Stanišić i njegov pomoćnik Franko Simatović Frenki. Đinđić je ubijen u atentatu ispred zgrade Vlade Srbije u Beogradu 12. marta, a Stanišić i Simatović su uhapšeni sutradan, 13. marta 2003. godine.
Privedeni su pod sumnjom da su ugrozili bezbjednost zemlje i ustavni poredak. Odnosno, tadašnje vlasti su vjerovale da su Stanišić i Simatović, kao osnivači i dugogodišnji šefovi „Crvenih beretki“, i dalje imali veliki neformalni uticaj na jedinicu čiji je tadašnji stvarni vođa, Milorad Ulemek Legija, bio glavni organizator atentata.
Smješteni su u beogradski Centralni zatvor (CZ) pod strogim mjerama obezbjeđenja. Kako je tada pisao beogradski sedmičnik “Vreme”, tokom vanrednog stanja, pravila pritvora su bila znatno oštrija nego obično: osumnjičeni su držani u potpunoj izolaciji, bez prava na kontakt sa spoljnim svijetom i bez prisustva advokata u prvim danima. Inspektori MUP-a i operativci bezbjednosnih službi su ih navodno danima saslušavali. Cilj je bio da se utvrdi da li su znali da se atentat sprema, da li su komunicirali sa Legijom i vođom kriminalnog “Zemunskog klana” Dušanom Spasojevićem prije 12. marta i da li su logistički pomagali zavjerenike.
Domaća istraga u sklopu „Sablje“ je zaustavljena, kada je iz Haga u maju mjesecu stigla zapečaćena optužnica protiv njih dvojice. Franko Simatović je prebačen u Hag 30. maja, dok je Jovica Stanišić zbog narušenog zdravstvenog stanja izručen nešto kasnije, 11. juna 2003. godine.
Pretresno vijeće MKSJ je 1. maja 2003. potvrdilo optužnicu protiv njih dvojice. U toj optužnici se navodi da su bili učesnici u udruženom zločinačkom poduhvatu (UZP) koji je imao za cilj prisilno i trajno uklanjanje većine nesrba s velikih područja u Hrvatskoj i Bosni i Hercegovini putem progona, ubistva, deportacije i nehumanih djela.
Tokom događaja relevantnih za ovaj predmet Stanišić je bio na dužnosti zamjenika načelnika i kasnije načelnika RDB MUP-a Srbije, a Simatović je bio jedan od viših obavještajaca RDB-a.
Nakon izmjena i dopuna, važeća optužnica protiv Stanišića i Simatovića zavedena je 10. jula 2008. Tužilaštvo je Stanišića i Simatovića teretilo individualnom odgovornošću, i to za: progon kao zločin protiv čovječnosti, ubistvo kao zločin protiv čovječnosti, ubistvo kao kršenje zakona ili običaja ratovanja, deportaciju kao zločin protiv čovječnosti i nehumana djela (prisilno premještanje) kao zločin protiv čovječnosti. Zločini na koje se odnosi optužnica su počinjeni u periodu od aprila 1991. do decembra 1995. na teritoriji Hrvatske i Bosne i Hercegovine. U Hrvatskoj su se ti zločini, prema navodima, odigrali na teritoriji bivše Srpske Autonomne Oblasti Krajina (SAO Krajina) i Srpske Autonomne Oblasti Slavonija, Baranja i Zapadni Srem (SAO SBZS). U Bosni i Hercegovini zločini su, prema tekstu optužnice, bili ograničeni na opštine Bijeljina, Zvornik, Bosanski Šamac, Doboj i Sanski Most, kao i na područje u blizini sela Trnovo.
Oslobađajuća presuda Pretresnog vijeća MKSJ
Prvo suđenje Jovici Stanišiću i Franku Simatoviću pred MKSJ trajalo je od 9. juna 2009. do 31. januara 2013.
Dana 30. maja 2013. Pretresno vijeće MKSJ je, većinom glasova, zaključilo da Stanišić i Simatović nisu odgovorni za počinjene zločine navedene u optužnici putem učešća u UZP jer je smatralo da nije dokazano van razumne sumnje da su optuženi imali namjeru da se ostvari zajednički zločinački cilj. Pretresno vijeće je takođe smatralo da nije dokazano van razumne sumnje da su optuženi planirali ili naredili te zločine. Nadalje, Pretresno vijeće je, većinom glasova, zauzelo stav da nije dokazano van razumne sumnje da su optuženi pomagali i podržavali te zločine. Pretresno vijeće je stoga, većinom glasova, oslobodilo Stanišića i Simatovića krivice po svim tačkama optužnice.
Presuda Žalbenog vijeća MKSJ: Odbačena oslobađajuća presuda
Nakon što je Tužilaštvo uložilo žalbu, Žalbeno vijeće MKSJ ju je 15. decembra 2015. djelimično prihvatilo i poništilo oslobađajuće presude. Žalbeno vijeće je, većinom glasova, zaključilo da je Pretresno vijeće pogrešilo kada je propustilo da donese zaključke o postojanju i obimu UZP-a koji je dijelilo više osoba, prije nego što je zaključilo da postojanje namjere kod Stanišića i Simatovića nije dokazano.
Žalbeno vijeće MKSJ je naložilo da se Stanišiću i Simatoviću ponovo sudi po svim tačkama optužnice.
Ponovno suđenje započelo je uvodnom riječju Tužilaštva 13. i 14. juna 2017. i izvođenjem dokaza Tužilaštva 14. juna 2017. Dana 30. juna 2021. Pretresno vijeće je zaključilo da su Stanišić i Simatović krivi po tačkama 1 do 5 Optužnice za pomaganje i podržavanje zločina za koje ih Optužnica tereti, a koji su počinjeni u opštini Bosanski Šamac, u Bosni i Hercegovini. Osudilo je i jednog i drugog na jedinstvenu kaznu od 12 godina zatvora. Stanišić i Simatović tada nisu proglašeni krivim za zločine počinjene u drugim opštinama u Bosni i Hercegovini, kao ni za zločine počinjene u SAO Krajini i SAO SBZS.
Konačna presuda Žalbenog vijeća izrečena je 31. maja 2023. godine.
Žalbeno vijeće je odbacilo žalbe Stanišića i Simatovića.
Djelimično je usvojilo žalbu Tužilaštva time što je konstatovalo da je Pretresno vijeće pogriješilo kada nije Stanišića i Simatovića osudilo po modalitetu odgovornosti za UZP. Žalbeno vijeće je utvrdilo da su Stanišić i Simatović odgovorni kao pripadnici udruženog zločinačkog poduhvata za zločine koje su razne srpske snage počinile 1992. u Bosni i Hercegovini: u Bijeljini, Zvorniku, Bosanskom Šamcu, Doboju i Sanskom Mostu, i za zločine počinjene 1995. u Trnovu i Sanskom Mostu. Takođe su proglašeni odgovornim za ubistvo počinjeno u Daljskoj Planini u Hrvatskoj u junu 1992. Žalbeno vijeće je povećalo kazne izrečene Stanišiću i Simatoviću na 15 godina zatvora.
Posljedice
U reakcijama iz Sarajeva ocijenjeno je da se suštinski radi o historijskoj presudi protiv visokih funkcionera Srbije za agresiju na Bosnu i Hercegovinu, to jest o presudi koja direktno povezuje državne strukture Srbije sa ratnim zločinima. Skrenuli su pažnju i na izjavu Serža Bramerca, koji je spomenuo reparacije i mogućnost da žrtve pokrenu procese.
Ovdje valja podsjetiti i na raniju presudu iz predmeta Prlić i drugi (tzv. hercegbosanska šestorka). Tada je Tribunal je zaključio da je postojao UZP za stvaranje etnički čistog hrvatskog entiteta u Bosni i Hercegovini. Pored “šestorke”, eksplicitno je pomenuo i predsjednika Hrvatske Franju Tuđmana, kao i ministra odbrane Gojka Šuška i načelnika štaba hrvatske vojske Janka Bobetka kao učesnike UZP-a. Međutim, sve trojica su već bili umrli i nisu mogli biti optuženi. Tom je presudom dokazana agresija Hrvatske na Bosnu i Hercegovinu.
Dakle, kroz više presuda Haški tribunal je utvrdio da su političke, vojne i bezbjednosne strukture Srbije i Hrvatske bile uključene u rat na teritoriji Bosne i Hercegovine.
Drugim riječima, presuda Stanišiću i Simatoviću jasno govori o tome da “Arkanovci”, “Crvene beretke” i “Škorpioni” nisu bile nikakve paravojne jedinice, kako su Beograd i Banja Luka godinama tvrdili, nego jedinice RDB MUP-a Srbije. Dokazano je da su ih formirali, obučavali i naoružavali RDB, MUP i JNA. Dokazano je da su ih slali u BiH gdje su počinili stravične zločine. Dokazano je da ih je plaćao MUP Srbije, baš kao što je ranije dokazano da je oficire Vojske RS plaćao Beograd, odnosno Vojska SR Jugoslavije. Dokazano je da su iza svih ovih operacija stajali najviši politički, vojni i policijski vrh u Srbiji, samoproglašenoj Republici Srpskoj Krajini (Hrvatska) i Republici Srpskoj (BiH).
Stanišić i Simatović su pravosnažno osuđeni kao učesnici u udruženom zločinačkom poduhvatu (UZP). Ovo je ključna razlika u odnosu na prvostepenu presudu gdje su bili osuđeni samo za „pomaganje i podržavanje“.
Zašto je to važno? Presuda potvrđuje da su oni dijelili zajedničku namjeru sa ostalim srpskim vođama da se nesrpsko stanovništvo prisilno i trajno ukloni sa velikih područja Hrvatske i Bosne i Hercegovine.
Možda je to razlog zbog kojeg u Srbiji vlada tajac u vezi sa presudama Jovici Stanišiću “Ledenom” i Franku Simatoviću “Frenkiju”?
Iza suhih pravnih konstrukcija stoje konkretni ljudi i konkretne sudbine – od Bosanskog Šamca do Srebrenice, od Erduta do Bruške. I o njima će biti riječi u nastavcima feljtona.
Tekst je nastao u okviru projekta „Rat u Srbiji – jeste se desilo / Srbija, na činjenice otporna”, u saradnji sa YIHR Srbija i Pro Peace.
(Autonomija/MiruhBosne)
Zakazana premijera novog dokumentarnog filma „Sinovi službe smrti“ autora Avde Huseinovića
