– Pošto su četničke provokacije dobile na intenzitetu, komandant Alagić je, uz odobrenje Generalštaba, donio odluku da se na agresorske napade adekvantno uzvrati. Pravac je bio Vlašić.
I počele su pripreme. Pripreme su vršene na visinama preko 1500 metara, u vrlo teškim meteo uslovima, uz sniježni pokrivač veći od jednog metra, svakodnevne sniježne oluje. Inače, zbog poznate ćudljivosti Vlašića, jedinice je i u mirnodopskim i ljetnim uslovima vrlo teško držati u logorskoj prostoriji. Ali motiv za borbu kod boraca je iz dana u dan rastao.
Komanda 7. korpusa je sve u tančine isplanirala. Pripreme su trajale četrdesetak dana.
I kada su pripreme bile završene, komandant Alagić je donio odluku da se napad izvede 19./ 20.03.1995. godine, u jutarnjim satima. Toga jutra počela je jaka oluja na Vlašiću! Ali, i to nije pokolebalo 7. korpus, udar na četnike je počeo tačno u planirano vrijeme: u 4 sata. Prednji kraj je probijen veoma brzo. Novi kvalitet u izvođenju borbenih djejstava bio je ubacivanje većih borbenih jedinica u neprijateljsku pozadinu, čak do ranga bataljona. S druge strane, kod boraca se željelo učvrstiti odlučnost za ratovanje noću. Poslije probijanja prednjeg kraja sve je bilo stvar taktike i realizacije planiranih zadataka. Jedinica Prve gardijske brigade se popela na vis Pavu, a 705. brigada na Čavu, visoko preko 1800 metara. Snijeg je već tada bio viši od 130 cm, a mećava se uvećavala!
Taj prvi dan, 20.03., ovladano je većinom dominantnih objekata na tom pravcu napada: Police, Crni vrh, Pavo, Čavo, i približavalo se Šantiću. Naveče istog dana, poslije sumiranja ostvarenih rezultata, general Alagić je donio odluku o nastavku borbenih djejstava. Cilj je bio jasan: oslobađanje cjelokupnog platoa Vlašića!
21. marta diverzantske grupe su izvele diverziju u rejonu Potkraja i Gradine.
22. marta razbijen je 3. bataljon 22. pješadijske brigade vojske tzv. republike srpske, a dijelovi agresorskih snaga koji izvode odbranu u rejonu Opaljenika stavljeni su u okruženje. Iz podataka dobijenih putem ratnih izvještaja može se zaključiti da komanda 22. pbr. tzv. vojske RS ne vlada situacijom na terenu. Toga dana u veoma teškim vremenskim uslovima, ovladano je objektima: Krševi (tt 1357), Harambašine vode (tt 1428), kota 1616.
23. marta ovladano je objektom Šantići, a odatle forsiranim maršem naše jedinice su izbile na Galicu. Tog dana bataljon 705. slavne je ušao na objekat Opaljenik (tt 1930). Popeli smo se na naš “KROV SVIJETA”.
Čuveni repetitor je bio u našim rukama!
24. marta krenulo se u čišćenje platoa Galice… Pored pobjede nad četnicima, borci Armije BiH pobijedili su i zimu. To je bila nadljudska borba sa nevremenom, borci su se smrzavali ali nisu napuštali položaje. Sve jedince 7. korpusa, uz dio jedinica 3. i 1. korpusa i uz vatrenu podršku HVO-a, dale su maksimum u ovoj pobjedi. Međutim, iznad maksimuma ima maksimum, a taj drugi maksimum ispoljile su: 17. viteška krajiška brigada, 705. slavna, bataljon Prve gardijske brigade, Prvi i Drugi manevarski bataljon Trećeg korpusa. Valja istaknuti i inženjerijsko obezbjeđenje jedinica, i jedinica veze (vezisti su preko cijelog Vlašića razvukli više od 100 km telefonske žice!).
Značaj Vlašića je ogroman. Prije dvije godine Vlašić je bio san Armije BiH. Biti na “krovu svijeta” je velika stvar. Tu je i repetitor, najvažniji telekomunikacijski objekat u Bosni i Hercegovini. Komandant Alagić je govorio: “Kada uzmemo Vlašić to će biti prekretnica oslobodilačke borbe u BiH.” Dakle, nastupila je prekretnica! * * *
Na Vlašiću je zaplijenjeno na stotine pušaka, desetine PAT-ova, PAM-ova, tenk i mnoštvo intendantske opreme. Četnici su i u ljudstvu imali ogromne gubitke. Razbijena je 22. pješadijska brigada tzv. VRS.
(Iz vojne analize Štaba 7. korpusa i lista BOSNJAK_TRAVNIK, april 1995.)
