Kako saznaju Bosnjaci.Net, članica Gradskog vijeća New Yorka iz Distrikta 22, obavijestila da je usvojen zahtjev da se 12th Street, između Broadway i 31st Ave u Astoriji, imenuje u “Ali paša Šabanagić Way” (“Ali pasha Shabanagic Way”), ulica u kojoj se nalazi poznata Ali pašina džamija, vakuf Islamske zajednice & Kulturnog centra Plav-Gusinje u New Yorku. Očekuje se da će narednih dana biti zvanično održana konferencija za medije i zakazan dan postavljanja table.
Na skupu se očekuje dolazak zvaničnika grada New Yorka, članovi Gradskog vijeća i predstavnici Distrikta.
Inicijativu su u pokrenule Bošnjakinje New Yorka u ime organizacije “Kolektivan rad sestara”, presjednica Zara Kandić, Aida Šarkinović i dr. Srdačne čestitke i zahvalnost njima i svima koji su dali doprinos, makar potpisom peticije, da jedna ulica Astoriji dobije ime po velikoj historijskoj ličnosti gusinjsko-plavskog kraja, Sandžaka, Bosne i Kosova, bošnjačkom gaziji Ali paša Šabanagić, poznat i kao Ali paša gusinjski.
– Ali-paša gusinjski slovi za istaknutu historijsku ličnost, humanistu, bio je simbol otpora, veliki gazija… Posljednji je potomak čuvene begovske porodice Šabanagić. Rođen je u Gusinju, 1828. godine, od oca Hasan-bega, sina čuvenog Đul-bega Šabanagića.
Godine 1888. nad Ali-pašom je izvršen atentat na ulazu u Rugovsku klisuru (‘u blizini Pećke patrijaršije’). Ubistvo je izvršio plaćenik, Mahmud Rugovac. Ali-pašin mezar se nalazi u haremu Bajrakli džamije u Peći.
U Gusinju je na obali rijeke Vruje nekada bila Kršla u kojoj je bilo sjedište.
Također je postojala Đul-begova džamija.
Velika vrela nadomak Gusinja nose ime Ali pašini izvori, a od prije par godina gradski trg u Gusinju nosi ime Ali pašin trg.
Od početka 90-tih godina prošlog stoljeća kada su emigranti iz plavsko-gusinjskog kraja formirali Islamsku zajednicu & Kulturni centar Plav-Gusinje u New Yorku, a neposredno nakon toga su kupili prvi vakuf, objekat koji su renovirali i adaptirali nazvali ga Ali pašina džamija, da se očuva sjećanje na ovog velikog gaziju. To je samo jedan od sedam vakufa pomenute Zajednice u New Yorku.
Ali-paša Šabanagić – Gusinjski (1828-1889), posljednji potomak čuvene familije Šabanagić, rođen je po riječima dr. Mustafe Memića 1828. godine u Gusinju. Potiče od oca Hasana, sina čuvenog Djul-bega Šabanagića. Hasan-beg je, nakon smrti svoga oca 1830. godine, vladao tim krajem desetak godina, i o njemu ima mnogo podataka. Ime Ali-pašine majke nije ostalo upamćeno, ali se pouzdano zna da je iz familije Čekića. Ali-paša nije imao braće i sestara.
Iako je bio jedinac vaspitan je u ratničkom duhu kako bi nastavio tradiciju svojih slavnih predaka iz familije Šabanagić koji su ovim krajem upravljali skoro 200 godina, od Vrmoše i Budimlje pa sve do Sjenice i Peći.
Gusinje je u turskom zemanu dalo tri paše: Mehmed-pašu i Ali-pašu iz porodice Šabanagića i Džafer-pasu iz porodice Koljenovića. Za razliku od svojih predaka Ali-paša je bio izuzetno obrazovan. Završio je visoke vojne škole u Istanbulu. Bio je kajmakam u Sarajevu. Povratkom u rodno Gusinje, Ali-paša 1852. godine postaje kajmakam (okruzni načelnik) Gusinjske kaze.
Zbog svoga obrazovanja i hrabrosti uzivao je veliki autoritet. Prema stanovništvu toga kraja, kako Bošnjacima tako i Albancima i Crnogorcima, imao je izuzetno korektan i pravedan odnos. On je ovim krajem vladao preko 30 godina i za to vrijeme je služio četiri turska sultana: Abdul-Medžida, Abdul-Aziza, Murata V kao i Abdul Hamida II kome je otkazao poslušnost 1878. godina kada su velike sile na pritisak pravoslavne Rusije dodijelile Plavsko-gusinjski okrug Crnoj Gori.
Do 1868. godine Gusinjski okrug je bio u sastavu Bosanskog vilajeta kada je pripojen novoformiranom Prizrenskom vilajetu. Tokom cijelog 18. i 19. vijeka Plavsko-gusinjskim krajem su upravljale domorodačke begovske familije koje su bile lojalne turskoj Porti. Međutim, kako je Turska imperija slabila uslijed stalnih političkih i socijalnih kriza, a u zadnje vrijeme iznurena od čestih vojničkih poraza, na drugoj strani sandžački susjed Crna Gora se, uz nesebičnu pomoć Rusije, enormno uvećava otimajuci komad po komad teritorije na kojoj su zivjeli Bosnjaci i Albanci. Pored Rusije sa istoka, muslimanskom stanovništvu prijetila je opasnost i od katoličkih država sa zapada, od Mletačke Republike i od Austrije. Mlečani su huškali crnogorska plemena na osvajanje muslimanskih primorskih gradova (Herceg-Novog i Risna 1687. god.), zatim Meduna i Kuča, Potarja. Nesebičnu pomoć – kako u naoružanju i novcu tako i u ljudstvu – Rusija je pružila Crnoj Gori u njenoj teritorijalnoj ekspanziji u pravcu Sandžaka, u cilju presijecanja Bosanskog druma koji je spajao Bosnu i Hercegovinu sa Istanbulom. Ruska imperijalna politika na Balkanu počela je da se ostvaruje počev od 1711. godine kada je ruski car Petar Veliki (1682-1725), preko crnogorskog kneza Danila I Petrovića, inicirao prvi genocid nad muslimanima koji su živjeli na području Stare Crne Gore, pa dalje preko balkanskih ratova i oba svjetska rata, kao i u najnovijoj srpsko-crnogorskoj agresiji na BiH (1992-1995).
