Labirint laži: Na vlasti u Srbiji su oni koji su decenijama skrivali od pravde i u nebesa uzdizali ‘herojstvo’ Karadžića i Mladića

Labirint laži: Na vlasti u Srbiji su oni koji su decenijama skrivali od pravde i u nebesa uzdizali ‘herojstvo’ Karadžića i Mladića

Razlika između Karadžićeve ideje o velikoj Srbiji i srpskih klero-nacionalističkih pokreta tokom 20. vijeka ne postoji. Svako ko uzme i pročita izuzetno precizno dokumentovane knjige Vladimira Dedijera i Antuna Miletića Genocid nad Muslimanima i skoro publikovanu knjigu Milana Radanovića Kazna i zločin shvatiće da je to suštinski ista ideja koja ima identičan cilj – uništiti svo nesrpsko stanovništvo na teritorijama na koje srpska nacionalistička ideologija tvrdi da polaže (prirodno) pravo.

Piše: Ivan Ejub Kostić

Igrom slučaja, dan prije izricanja presude Radovanu Karadžiću u Haškom tribunalu, imao sam priliku da pogledam njemački film Labyrinth of Lies (Labirint laži) koji se bavi atmosferom u Njemačkoj nakon Drugog svjetskog rata i pokušajima da se prenebregnu ili gurnu pod tepih nacistički zločini i da se veliki broj onih koji su bili počinioci teških zločina ne izvedu pred sud pravde. Pored toga, film na izuzetan način tematizira (ne)svjesno izbjegavanje građana da se suoče sa stravičnim zločinima koje su njihovi roditelji, braća, rođaci, prijatelji, sugrađani počinili za vrijeme rata.

Tokom gledanja filma teško je da ne budete duboko potreseni koliko on precizno oslikava Srbiju danas u kojoj ne postoji ni najmanja želja za suočavanje sa zločinima počinjenim na prostorima bivše Jugoslavije, kao i da se javno preispita i osudi nacionalistička ideologija velike Srbije.

Jedan od slikovitih primjera za tako nešto je razgovor s advokatom Novakom Lukićem koji je B92 objavio na svom portalu na dan izricanje presude Radovanu Karadžiću. Lukić, koji je zastupao [Veselina] Šljivančanina i [Momčila] Perišića pred Haškim tribunalom je istakao da ako optužnica za genocid u Srbrenici ne bi prošla, “to će biti jedan veliki uspjeh. Ukoliko Karadžić ne bude osuđen za genocid u Srebrenici, odnosno za učešće u njemu, onda se učešće politike u njemu isključuje i srebrenički događaj ostaje vezan isključivo za vojnu i policijsku priču“.

Upravo ova izjava advokata Lukića je savršen primjer onoga što svjedočimo već decenijama unazad u Srbiji – nastojanje da se po svaku cijenu ideolozi i političari nalogodavci izuzmu od bilo kakve odgovornosti za počinjena zlodjela.

Kazne za ideologe

U emisiji Pošteno na Federalnoj televiziji Bosne i Hercegovine Izabela Kisić, izvršna direktorica Helsinškog odbora u Srbiji, u tom kontekstu je pokušala da ukaže na esencijalni značaj odgovornosti nacionalističke ideologije srpske “elite” i podsjetila da su nakon Drugog svjetskog rata u Njemačkoj najteže kazne dobijali upravo oni koji su bili ideolozi iliti idejni inspiratori nacističkih zločina, a ne sami izvršitelji tih zločina. Ovakav pristup predstavlja jedini pravi put ako se želi ne samo suočavanje već prije svega razračunavanje i potpuni raskid s ideologijom mržnje i smrti.

Zbog toga presuda Radovanu Karadžiću da je kriv za počinjeni geoncid u Srebrenici je od neprocjenjivog značaja. Ne samo zbog toga što je od sada čitav politički vrh Republike Srpske i de jure direktno odgovoran za zločine protiv čovječnosti i genocid, već je time jasno donesena pravna presuda i malignoj srpskoj ekspanzionističkoj ideologiji koja se već vijekovima zasniva na etničkom čišćenju i eliminaciji svih onih koji se ne uklapaju u sliku etnički čiste Velike Srbije.

Razlika između Karadžićeve ideje o velikoj Srbiji i srpskih klero-nacionalističkih pokreta tokom 20. vijeka ne postoji. Svako ko uzme i pročita izuzetno precizno dokumentovane knjige Vladimira Dedijera i Antuna Miletića Genocid nad Muslimanima i skoro publikovanu knjigu Milana Radanovića Kazna i zločin shvatiće da je to suštinski ista ideja koja ima identičan cilj – uništiti svo nesrpsko stanovništvo na teritorijama na koje srpska nacionalistička ideologija tvrdi da polaže (prirodno) pravo.

Stranke bez teksta

Međutim, pitanje je na kakav odjek će ova presuda naići u Srbiji i da li će ona biti prihvaćena i interpretirana na način na koji bi to bilo neophodno? Izgledi za tako nešto su minimalni.

Srpska politička elita u jeku predizborne kampanje ne pronalazi za shodno da na bilo koji način ukaže na odgovornost srpske nacionalističke politike za počinjena zvjerstva na prostorima bivše Jugoslavije. Takvo kalkulantsko ponašanje najprije govori o moralno-etičkom krahu stranaka koje se izjašnjavaju kao antinacionalističke.

Sem Liberalno-demokratske partije, sve značajnije stranke koje pretenduju na glasove “druge Srbije” (Demokratska stranka, SDS Borisa Tadića, Dosta je bilo, Levica Srbije) su na svojim zvaničnim portalima ostale apsolutno nijeme na izrečenu presudu Radovanu Karadžiću. U isto vrijeme, sve partije su bez izuzetka uputile javno saopštenje i osudu povodom godišnjice od početka NATO bombardovanja.

S druge strane, izjava premijera Srbije Aleksandra Vučića da “neće dozvoliti da se presuda iskoristi za napade na RS” i da će “stati uz svoj narod” nikako ne smije da se doživljava kao puka izborna populistička izjava novorođenog evropejca, već prije kao inherentno radikalno nacionalistički svetopogled srpskog premijera koji je u vrijeme počinjenog genocida bio glavna perjanica maligne politike Vojislava Šešelja.

Povampirenje nacionalizma

Nataša Kandić je u svom autorskom tekstu u dnevnom listu Danas veoma tačno ukazala na poraznu situaciju na srpskoj političkoj sceni riječima: “…nemamo političara koji misli o budućim generacijama koje će poput njemačkih šezdesetosmaša postavljati pitanja, i prihvatiti da je Holokaust dio identiteta njemačkog naroda i građanina… nemamo političara koji će reći da je presuda Radovanu Karadžiću važna jer sprječava reviziju historije, i daje garancije da se zločin i genocid više nikad i nikome ne ponove”.

Upravo zbog nepostojanja takvih političara i nespremnosti šire javnosti da se uhvati u koštac sa zločinima počinjenim tokom ratova devedesetih godina na teritoriji Bosne i Hercegovine, Sandžaka i Kosova u Srbiji se rehabilituju četnički pokret i Draža Mihajlović i vođa kvislinške vlasti Milan Nedić, a na vlasti sjede upravo oni koji su decenijama skrivali od pravde i u nebesa uzdizali “herojstvo” monstruznih umova poput Radovana Karadžića i Ratka Mladića.

Činjenica da ćemo nakon izbora 24. aprila u Srbiji na mjestu premijera najvjerovatnije ponovo imati Aleksandra Vučića, kao predsjednika Tomislava Nikolića, a kao najbučnijeg parlamentarca haškog optuženika Vojislava Šešelja zaista nam ne daje nikakvu garanciju da se srpska nacionalistička ideologija neće prije ili kasnije ponovo povampiriti u svom najogoljenijem obliku.

Izvor: Al Jazeera

 

Previous TAJNE BOSANSKOG DVORA
Next Pogledajte kako izgleda nova gradska fontana na samom ulazu u Zenicu (VIDEO)

You might also like

RIJEČ

Stjepan Mesić: ‘Istina prije ili kasnije uvijek izađe na vidjelo’

Upitao sam Tuđmana – a što kaže Alija? Odgovorio mi je: “Što ima Alija pitati, kad se hrvatske i srpske škare slože…” Bivši predsjednik Republike Hrvatske Stjepan Mesić u razgovoru

AGRESIJA|GENOCID|URBICID

Ed Vulliamy o bosanskoj borbi protiv agresije i genocida: Možemo reći da je to bio drugi partizanski otpor na ovim prostorima

Bio je među prvim stranim novinarima koji su svijetu otkrili postojanje koncentracionih logora u Bosni i Hercegovini. Njegovo izvještavanje iz Prijedora postalo je neizbježan element mnogih suđenja u Haškom tribunalu.

RIJEČ

Zašto se manipuliše srpskim žrtvama u regionu Srebrenice?

Problematizujući izjave Milorada Dodika i ostalih zvaničnika bosanskohercegovačkog entiteta RS o broju srpskih civilnih žrtava u regionu Srebrenice, psiholog i politički analitičar iz Banja Luke Srđan Puhalo postavlja niz pitanja